هوالعلیم. «عرش» به معنای استیلاء و احاطه و سیطره و ولایت بر عوالم وجود است و این معنا قطعاً به یک مرتبه از مراتب مادی و دنیوی اطلاق نمی‌شود؛ زیرا خودِ ماده و دنیا مشمول احاطه و ولایت پروردگار می‌باشد. «عرش» اصطلاحاً همان تخت و کرسی شاهنشاهی سلطان و حاکم است که اوامر و دستورات را از آن مرتبه انشاء می‌نماید و این مسئله به مقام امر و مشیت پروردگار گفته می‌شود؛ یعنی از مرتبۀ نزول اسماء کلیه حق که آن ارادۀ قاهره باعث نزول اسماء و صفات او در عالم ممکنات می‌شود؛ پس همان‌طوری که تخت سلطنت، محلّی برای تنفیذ و امضاء اوامر و دستورات سلطان است، همین‌طور مقام امضاء و تقدیر حوادث عوالم وجود که از اسماء پروردگار نشئت می‌گیرد را عرش می‌نامند و ملائکه‌ای که آن تقدیر و اراده را صورت خارجی می‌بخشند، حملۀ عرش می‌نامند و این مرتبه فوق زمان و مکان است. و همین‌طور در مسئلۀ معراج، آن‌چه به پروردگار قرب پیدا نمود، روحِ رسول خدا بود؛ زیرا جسم که در مرتبۀ دنیا و ماده محبوس و مقیّد است و روح آن بزرگوار از همان‌جا که نزول یافته بود به همانجا بازگشت نموده است و این مرتبه، خارج از قرب و بعد مکانی می‌باشد.