«تقیّه» به معنای پرهیز از ارائۀ کلام و یا فعلی است که انجام آن در موقعیّت خاصّ به صلاح و موردِ رضای الهی نمی‌باشد؛ چه ضرر آن متوجّه افراد دیگر یا متوجّه خود انسان شود. مثلاً طرح مطالبی که از ظرفیّت معرفتی افراد بیشتر است، برای مخاطبین مضرّ خواهد بود و انسان نباید مطرح کند و یا اینکه ممکن است آسیبی به انسان وارد آورند که برای انسان صحیح نباشد و نفعی بر این آسیب مترتّب نشود.

و بدین جهت، انسان باید آگاهی کافی نسبت به شرائط و محیط داشته باشد. چه بسا بیان یک مطلب، زمانی واجب و زمانی حرام خواهد بود و همینطور اقدامی، در زمانی لازم و در زمانی دیگر مشروع نباشد.