طبق آیۀ شریفۀ 101 سورۀ نساء (وَإِذَا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلَاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا …) خواندن نماز به‌صورت شکسته به شرط این است که ترس از فتنۀ کفار باشد؛ پس در جایی که این شرط نباشد نباید نماز را شکسته خواند. اگر نظر حضرتعالی قصر نماز در سفر به صورت مطلق می‌باشد، پس توجیه آیه چگونه است؟