هوالعلیم. «بدعت» به معنای وارد کردن یک رفتار در دین است، در‌حالی‌که آن رفتار از دین نبوده است و از این جا روشن می‌شود اگر این رفتار جنبۀ اعتقادی نداشته باشد ـ گرچه خارج از آموزه های دینی باشد ـ بدعت به حساب نمی‌آید؛ پس انجام دادن امری، به قصد این که از ناحیۀ دینِ به‌خصوصی آمده است ـ گرچه خود آن امر، پسندیده باشد ـ حرام است. مثلاً انسان از پیشِ خود دعایی اختراع کند و این‌طور وانمود کند که از جانب اولیای دین به دست ما رسیده است و همین‌طور اگر انسان به نحوی عمل نماید که آن عمل، کم‌کم در ذهن و نفس اشخاص به صورت امری لازم و مؤیّد و مُمضا از جانب شرع تلقی شود نیز حرام است.